Formacja

"Macie pracować wśród ludzi, którzy ciężkie wiodą życie. Są przeważnie smutni, przygnębieni. Macie im nieść radość życia, macie ich pocieszać, uszczęśliwiać. Świętość wasza niech będzie pogodna, jasna, radosna."
Kard. August Hlond

Etapy formacji

Życie zakonne to naśladowanie Chrystusa przez zachowanie rad ewangelicznych tj. czystości, posłuszeństwa i ubóstwa. Aby się dobrze przygotować na życiową wędrówkę z Chrystusem, aby świadomie powiedzieć Chrystusowi "tak" potrzeba wiele poświęcenia i wyrzeczenia, przemyślenia i rozmodlenia. Stąd istnieje czas przed złożeniem ślubów, który nazywa się nowicjatem.

Nowicjat

Nowicjat stanowi już życie zakonne. Jest to przede wszystkim zdobywanie umiejętności otwierania się na Boga. "Już nie ja żyję, żyje we mnie Chrystus".

Po skończonym rocznym nowicjacie i złożeniu ślubów zakonnych młody alumn rozpoczyna studia seminaryjne, które mają go przygotować do pracy kapłańskiej w duchu Zgromadzenia Zakonnego. To kształcenie umysłu trwa przez kilka lat. W tym czasie klerycy studiują filozofię (2 lata) oraz teologię (4 lata).

Teologia jest nauką o Bogu. W jej zakres wchodzi wiele szczegółowych przedmiotów, np. Pismo św., historia Kościoła, nauka o sakramentach, liturgika, prawo kanoniczne, psychologia, pedagogika, homiletyka i wiele innych.

Jakość pracy duszpasterskiej zależy przede wszystkim od formacji seminaryjnej wspólnoty. Wiele godzin spędzonych na rozmyślaniu Ewangelii, na osobistej rozmowie z Jezusem przed tabernakulum kształtuje duszę przyszłego kapłana.

Święcenia

W czasie studiów kleryk otrzymuje kolejno posługi lektora, akolity i święcenia diakonatu. Prowadzą one alumna coraz bliżej ku ołtarzowi. Na zakończenie studiów czyli pod koniec szóstego roku diakoni przyjmują święcenia kapłańskie. Od chwili święceń młody kapłan rozpoczyna pisać nową księgę swojego życia. Księga służby Chrystusowi i Ludowi Bożemu.

Bracia zakonni

Bracia zakonni

Bracia zakonni tak nieodłączni od życia zakonnego i klasztornego, nieocenieni współpracownicy, często w cichości i skrytości pełnią wolę Bożą. Spotkać ich można w każdym miejscu i na każdym stanowisku w domu zakonnym. Są więc w kaplicy, na sali wykładowej, w księgarni, krawczarni, w warsztacie. Można ich spotkać przy pracy w ogrodzie, ale też przy organach w zakrystii, wśród ministrantów.

Posłannictwo ich jest nieco odmienne, ale bardzo ważne i odpowiedzialne. Oni sami chętnie przyrównują się do świętego Józefa. Jak Opiekun Rodziny Nazaretańskiej przeniknięty był serdeczną troską o Jezusa i Maryję, tak oni - bracia Towarzystwa Chrystusowego - pałają gorącą troskę o dobro duchowe i materialne wszystkich współbraci i całego Zgromadzenia. Czynią wszystko dla Boga i Polonii Zagranicznej!

Panie, proszę Cię gorąco: wlej Twoje światło w moją duszę, a rozpoznam jasno drogę, którą chcesz mnie prowadzić, abym Ci służył tak, jak Ty tego pragniesz. Prowadź mnie drogą, którą mi wyznaczyłeś. Okaż mi Twoją wolę i daj mi siłę i moc, bym mógł wytrwale pójść za Tobą. Jeśli taka Twoja wola, bym jako kapłan lub brat zakonny służył Polakom na emigracji – poślij mnie! Amen.